25-01-10

Congo controverse

Er is wat controverse ontstaan over enkele uitspraken van Europees commissaris Karel De Gucht over de ontmoeting van de Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Steven Vanackere, met de president van Congo, Joseph Kabila. De Gucht is de voorganger van Vanackere. Van zijn Congo-politiek onthield de publieke opinie vooral dat De Gucht er niet voor terugdeinsde Kabila in Kinshasa de waarheid te vertellen over mensenrechtenschendingen, bloedvergieten, wanbestuur en corruptie.

 

De Gucht staat bekend voor zijn parler vrai. Hij is om die reden een graag geziene gast bij de media. Hij heeft altijd gelijk, of hij heeft toch minstens altijd een punt. Sommigen zeggen wel eens dat De Gucht in bepaalde kwesties te vroeg gelijk had en het pas later ook heeft gekregen. Voor bepaalde controverses is het overigens nog altijd wachten op het gelijk van De Gucht. Kortom, terwijl De Gucht altijd een punt heeft, is timing niet altijd zijn sterkste punt. De geschiedenis van de toekomst zal moeten uitwijzen of de Congo-aanpak van De Gucht dan wel die van Vanackere de meest adequate was.

 

Congo is een staat in verval. Een tijdje geleden las ik “Bloedrivier”, het relaas van journalist Tim Butcher over zijn remake van de reis van Stanley naar en langs de Congostroom. Je zou denken dat de wereld erop verbeterd is sedert de avontuurlijke onderneming van de grote ontdekkingsreiziger-journalist in 1870. Maar niet zo in Congo, waarvan oppervlakten groter dan Vlaanderen nog altijd feitelijk onbereikbaar zijn voor de buitenwereld.

 

Congo is een staat in oorlog. Een oorlog waarvan we er, tot vorige week, van uitgingen dat er meer dan 5 miljoen doden waren gevallen. Bovendien werd er op grote schaal verkracht, verminkt, geplunderd, gebrandschat. Maar vorige week werd het dodental gehalveerd. Het blijft natuurlijk enorm hoog. Wat me daarbij opvalt, is dat die oorlog jarenlang veel minder media-aandacht kreeg dan de aardbeving in Haïti de voorbije dagen, om maar eens wat te noemen.

 

Het verschil zit in de overvloedige beschikbaarheid van televisiebeelden over de aardbeving in het straatarme Haïti en het ontstellende gebrek aan televisiebeelden over het duistere en onbereikbare hart van Afrika. Om een begin te maken met het stoppen van gruwels, schandalen, bloedvergieten, moeten ze eerst goed zichtbaar voor zoveel mogelijk mensen worden uitgestald, liefst live. Het is een cynische voorwaarde tot verandering. 

 

Met zijn uitspraken nodigt De Gucht de media opnieuw uit de toestand van Congo weer wat nader onder de loupe te nemen. Vooral daarom zie ik er een nut van in. En zo brengen ze misschien zijn historisch toekomstig gelijk ook in deze wat dichterbij.

15:16 Gepost door peter in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |

De commentaren zijn gesloten.