06-03-12

Mijn Herald of Free Speech

Ecolo heeft een nieuw voorzittersduo.  Een van de twee is geen onbekende: Olivier Deleuze. Ik had bewondering voor de man met de walrussnor, toen hij nog directeur was van Greenpeace België. Ach, dat onverzettelijk principiële, het david-achtige karakter van die Greenpeacers! Ik heb een zwak voor mensen (en politici) die hun idealen najagen zoals Don Quichote de windmolens, of zoals de misleide oostfronters die zelfs nog na de val van Stalingrad begin februari 1943, geloofden een zelfstandig Vlaanderen dichterbij te kunnen vechten vanuit Oekraïne. 

Mijn vlees is zwakker en mijn geloof vervloog ook met de jaren. Toen ik Deleuze lang geleden heb geïnterviewd in dat chaotische hoofdkwartier met de regenboogkleuren achter het Brussels Noordstation, stoorde het  me wel dat hij geen Nederlands sprak. Maar hij verontschuldigde zich daarvoor, wat in de jaren tachtig voor een Franstalige al een prestatie was. En als politicus heeft Deleuze wel zijn best gedaan om Nederlands te leren.

Maar Olivier Deleuze heeft me gisteren ontzettend ontgoocheld omdat hij weigerde aan de tafel van Reyers Laat te blijven zitten als Reddy De Mey mee zou aanschuiven. Nu is Reddy De Mey ook een van mijn jeugdhelden. Ik herinner me levend de beelden van Reddy, met de Herald of Free Enterprise op de achtergrond. Nog vorig weekend moest ik eraan denken, toen ik in het Londense Science Museum plots die maquette zag van het rode roll on roll off-schip met die grote letters Townsend Thoresen op. Vijfentwintig jaar geleden, ik was net afgezwaaid bij het leger, zonk het schip van 80.000 ton in negentig seconden, bij het uitvaren van de haven met een open boegdeur.

Reddy stond die rampzalige dagen pal voor de toenmalige BRT. De echte reporter waar ik naar opkeek. Hij had bovendien zijn eigen stijl, die een zekere ijdelheid verried: Reddy liet zich terwijl hij interviews afnam graag filmen met de camera op zijn achterhoofd. Dat was nieuw toen, de journalist bij een interview mee in beeld brengen. In sommige televisie-interviews van tegenwoordig, niet in het minst wanneer het over kunst gaat, lijkt het beeld meer gevuld met een journalist-poseur dan met het nieuws dat in beeld wordt gebracht.

Olivier Deleuze wilde niet met Reddy aan tafel omdat die lid is van het Vlaams Belang. “En ik weiger aan tafel te zitten met personen die hun steun verlenen aan een ondemocratische partij”, zegde Deleuze en weg was hij. Nu meen ik me inderdaad te herinneren dat Reddy op een stormachtige dag lid is geworden van Vlaams Belang. Maar wie weet dat, buiten politiek geobsedeerden zoals ik en enkele beter geïnformeerde Oostendenaren?

Er was nog van alles aan de hand met Reddy, herinner ik me. Hij werd ontslagen door de BRT “onder meer omdat hij te graag in beeld verscheen tijdens zijn reportages”, beweert Wikipedia. Hij geraakte wat aan lager wal, had het thuis niet onder de markt met een vrouw die werkloos, alzheimerpatiënt en alcoholiste was en haalde niet meer met zijn reportages maar met zijn echtelijke problemen de media. Hij zou bij Vlaams Belang zijn beland in het zog van Jurgen Verstrepen, meldt de online encyclopedie. 

En op de kap van deze voormalige journalist wil Deleuze zijn heilige principes botvieren.  Niet praten dus met iemand die komt vertellen over een ramp van een kwarteeuw geleden omdat hij een ondemocratische partij steunt. My God, zou mijn dochter hierover zuchten. Reddy De Mey wordt mijn Herald of Free Speech. Arme groenen.

10:59 Gepost door peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |

De commentaren zijn gesloten.