28-09-12

Laat Peeters leraars (mee) betalen voor nieuwe scholen?

Dat Kris Peeters geen heldere communicator is, heeft hij lang verborgen kunnen houden maar nu begint het stilaan door te sijpelen. Soms doet hij het met opzet, vage bewoordingen gebruiken om zijn eigenlijke bedoelingen te verbergen. Neem nu de passus in de Septemberverklaring van maandag over de “inspanning” die de regering aan “onze ambtenaren en personeelsleden” vraagt: “We hebben een menu van mogelijke generieke maatregelen samengesteld om de personeelskosten te drukken met één procent, en willen hierover met de vakorganisaties onderhandelen. Het doel is de Vlaamse overheid nog slagkrachtiger te maken”. Geef toe, dit is een mistig plan. Bovendien getuigt het niet van daadkracht. En het doel dat de regering er zogezegd mee nastreeft, was volgens mij hilarisch. De vakbonden vinden het onaanvaardbaar.

Later op de dag trok de mist over de “inspanning” van Peeters wat op, bij de voorstelling door minister Philippe Muyters van het document waar wat meer aandacht aan de getalletjes van de begroting wordt geschonken. De inspanning van 100 miljoen euro is ongeveer 1% van “de door de Vlaamse overheid betaalde of gesubsidieerde lonen”. Muyters zelf liet toen als eerste verstaan dat de besparing een doelgroep voor ogen heeft van ambtenaren van de Vlaamse administratie, personeel van De Lijn, de VDAB, de VRT en het onderwijs.

Deze doelgroep telt zowat 200.000 mensen, onder wie 150.000 leraars. Van de loonmassa van die mensen wil de regering Peeters dus één procent afromen om “een structurele besparing” (dixit Geert Bourgeois) te realiseren van 100 miljoen. Per kop berekend komt dit neer op 500 euro per jaar, want het is geen eenmalige maatregel. Als je het zo berekent zou je dat bedrag, naar analogie met de afgeschafte jobkorting van de vorige regering, kunnen omschrijven als de jobtaks van Peeters II voor wie de eer geniet ambtenaar, leerkracht of personeelslid in dienst van de Vlaamse overheid te zijn.

Maar even niet te snel van stapel lopen. De regering laat de vakbonden immers kiezen uit een menu, dat weliswaar 100 miljoen moet opleveren, maar ook kan bestaan uit minder personeel in plaats van minder loon. En in het debat kreeg de oppositie nog meer duidelijkheid over het menu: het bevat ook de aanpassing van het stelsel van ziekteverloven, het opschorten van de toekenning van functioneringstoeslagen, de vertraging in de toekenning van promoties en anciënniteitsverhogingen en de aanpassing van de salarisschalen. Een indexsprong, verbeterde Ingrid Lieten Kris Peeters, zit niét in het menu.

En toen spoot Peeters opnieuw mist over de doelgroep, door te verklaren dat minder personeel in het onderwijs hem niet aangewezen lijkt. Wil hij de leerkrachten enkel op dat punt ontzien, of ook op de andere delen van het menu? We tasten na een hele week van media-aandacht en een volle dag parlementair debat nog altijd in het duister.

Even terug naar de septemberverklaring. Voor het onderwijs had de minister-president opvallend gunstige en lovende woorden. Enkele voorbeelden: er is in ruimte voorzien “om een CAO onderwijs te onderhandelen”, er komt “een meer flexibel personeelsbeleid, met meer kansen voor beginnende leerkrachten” en terwijl overal werkingsmiddelen worden bevroren en beleidsuitbreiding in de koelkast gaat, trekt de regering 30 miljoen uit voor de scholenbouw. Dat laatste met de nodige poeha gelanceerde bedrag bleek ’s anderendaags volgens Vlaanderens belangrijkste onderwijsschepen, Robert Voorhamme (SP.A), al veel te weinig: Antwerpen alleen heeft 42 miljoen nodig om tegen 1 september volgend jaar plaats te bieden aan 3.400 leerlingen extra. De wierook (volgens Peeters zijn leerkrachten “gidsen voor het leven”) en de opgeklopte verwachtingen staan natuurlijk haaks op het plan om ook de leerkrachten te betrekken bij de sanering op de loonmassa van “ambtenaren en personeelsleden” en verklaren waarom Peeters eerst met opzet vaag communiceerde en de leraars niet meteen bij de doelgroep van de sanering heeft vermeld.

Áls de regering Peeters II de leerkrachten tóch mee betrekt in een soort jobtaks om aan 100 miljoen te geraken, zou ze bij de 150.000 leerkrachten liefst 75 miljoen ophalen. Een pak meer dan het dubbele dus dan ze uittrekt om veel te weinig in scholenbouw te investeren.

Ik herhaal, zover zijn we natuurlijk nog lang niet. Immers: het menu wordt onderhandeld met de vakbonden. Gelukkig “toont de Vlaamse regering zich een betrouwbare partner”, zei Peeters op het einde van zijn Septemberverklaring. Check! En minister van Onderwijs Pascal Smet, die tijdens het parlementair debat plots onwel werd, wensen we een snel herstel. Werk aan de winkel!

14:40 Gepost door peter in Actualiteit, onderwijs, politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |

De commentaren zijn gesloten.