08-02-10

Vilvoorde schendt niet wooncode maar Europees recht

Verschillende media berichtten dat de wooncode opnieuw onder vuur ligt in Vilvoorde. De sociale huisvestingsmaatschappij wil er elf sociale appartementen verkopen aan de stad Vilvoorde, die aan de toekomstige kopers-bewoners een taalvoorwaarde oplegt. Ze moeten, zo lezen we in De Standaard, over een minimale kennis van het Nederlands beschikken. Dat was buiten de inspectie van het Departement Ruimtelijke Ordening gerekend, met een immer bijzonder alert en principieel ambtenaar aan het hoofd. De inspectie heeft de verkoop geschorst omwille van de taalvoorwaarde.

Ik vrees dat de inspectie gelijk heeft. Het is niet legaal een taalvoorwaarde op te leggen bij de verkoop van een onroerend goed, ook al betreft het de verkoop van een sociaal appartement door een lokale overheid. Het Europees recht verbiedt discriminatie op basis van nationaliteit tussen EU-inwoners, ook impliciete discriminatie. En dat een taalvoorwaarde opleggen een vorm van impliciete discriminatie inhoudt tussen EU-burgers, daarover bestaat weinig twijfel op grond van de jurisprudentie. Dat kan men betreuren, want ongetwijfeld zijn de motieven van het Vilvoordse bestuur edel: verhinderen dat de huisvestingsmaatschappij openbaar moet verkopen, en in het verleden heeft dat er al toe geleid dat huisjesmelkers appartementsgebouwen verwierven.

Bovendien is het streven van het stadsbestuur in Vilvoorde om het Nederlands karakter te bewaren en versterken een streven dat door de Vlaamse overheid en zowat alle Vlaamse politieke partijen gedeeld en gestimuleerd wordt. Verschillende voorbeelden uit recente Vlaamse decreetgeving koppelen inderdaad een taalvoorwaarde aan een sociaal voordeel. Denk maar aan het inwerkingsdecreet, het inburgeringsdecreet en inderdaad, de wooncode.

Maar de verkoop van een onroerend goed door een overheid valt niet onder de wooncode. De wooncode is er voor de sociale huursector, niet voor de koopsector. Bovendien vraagt de wooncode geen taalkennis, maar de bereidheid, het engagement van de toekomstige sociale huurder om Nederlands te willen leren. De kandidaat-huurder moet zich met andere woorden inschrijven voor een cursus Nederlands voor anderstaligen. En doet hij dat niet vóór de toewijzing van de sociale huurwoning, of vóór de proefperiode die vastgesteld is in het huurcontract, dan kan de huurwoning nog geweigerd worden of het contract verbroken.

De wooncode voor de sociale huursector doorstond al de toets van het (Belgisch) Grondwettelijk Hof. Dat zag er geen discriminatie in, en ook geen schending van Europese rechten.

Hoe komt het nu dat die verkoop in Vilvoorde door de Inspectie RWO wordt geschorst, terwijl ze ongemoeid gelaten wordt door de toezichthoudende overheden van het gemeentebestuur, de provinciegouverneur, het Agentschap voor Binnenlands Bestuur of minister van Binnenlands Bestuur Geert Bourgeois? Daar is een politieke en een juridische uitleg voor: de juridische bestaat erin dat het toezicht op de lokale besturen een klachtentoezicht is. De toezichthoudende overheden kunnen ervoor kiezen geen schorsings- of vernietigingsprocedures te starten tegen beslissingen van lokale overheden waar een geurtje aan zit, indien ze niet gevat worden door een of andere klacht tegen zo’n beslissing binnen een bepaalde periode. Indien zo’n klacht binnen een periode uitblijft, wordt de beslissing onaanvechtbaar voor de toezichthoudende overheid (wie zich te kort gedaan voelt, kan dan wel nog altijd naar de burgerlijke rechtbank stappen). Daarom hebben de vorige en de huidige ministers van Binnenlands Bestuur en hun administraties Vilvoorde totnogtoe ongemoeid gelaten. En ook natuurlijk omdat het hen politiek beter uitkwam niet te moeten ingaan tegen een politiek streven van het stadsbestuur waar alle Vlaamse politieke partijen het mee eens zijn.     

10:24 Gepost door peter in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | | |

25-01-10

Congo controverse

Er is wat controverse ontstaan over enkele uitspraken van Europees commissaris Karel De Gucht over de ontmoeting van de Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Steven Vanackere, met de president van Congo, Joseph Kabila. De Gucht is de voorganger van Vanackere. Van zijn Congo-politiek onthield de publieke opinie vooral dat De Gucht er niet voor terugdeinsde Kabila in Kinshasa de waarheid te vertellen over mensenrechtenschendingen, bloedvergieten, wanbestuur en corruptie.

 

De Gucht staat bekend voor zijn parler vrai. Hij is om die reden een graag geziene gast bij de media. Hij heeft altijd gelijk, of hij heeft toch minstens altijd een punt. Sommigen zeggen wel eens dat De Gucht in bepaalde kwesties te vroeg gelijk had en het pas later ook heeft gekregen. Voor bepaalde controverses is het overigens nog altijd wachten op het gelijk van De Gucht. Kortom, terwijl De Gucht altijd een punt heeft, is timing niet altijd zijn sterkste punt. De geschiedenis van de toekomst zal moeten uitwijzen of de Congo-aanpak van De Gucht dan wel die van Vanackere de meest adequate was.

 

Congo is een staat in verval. Een tijdje geleden las ik “Bloedrivier”, het relaas van journalist Tim Butcher over zijn remake van de reis van Stanley naar en langs de Congostroom. Je zou denken dat de wereld erop verbeterd is sedert de avontuurlijke onderneming van de grote ontdekkingsreiziger-journalist in 1870. Maar niet zo in Congo, waarvan oppervlakten groter dan Vlaanderen nog altijd feitelijk onbereikbaar zijn voor de buitenwereld.

 

Congo is een staat in oorlog. Een oorlog waarvan we er, tot vorige week, van uitgingen dat er meer dan 5 miljoen doden waren gevallen. Bovendien werd er op grote schaal verkracht, verminkt, geplunderd, gebrandschat. Maar vorige week werd het dodental gehalveerd. Het blijft natuurlijk enorm hoog. Wat me daarbij opvalt, is dat die oorlog jarenlang veel minder media-aandacht kreeg dan de aardbeving in Haïti de voorbije dagen, om maar eens wat te noemen.

 

Het verschil zit in de overvloedige beschikbaarheid van televisiebeelden over de aardbeving in het straatarme Haïti en het ontstellende gebrek aan televisiebeelden over het duistere en onbereikbare hart van Afrika. Om een begin te maken met het stoppen van gruwels, schandalen, bloedvergieten, moeten ze eerst goed zichtbaar voor zoveel mogelijk mensen worden uitgestald, liefst live. Het is een cynische voorwaarde tot verandering. 

 

Met zijn uitspraken nodigt De Gucht de media opnieuw uit de toestand van Congo weer wat nader onder de loupe te nemen. Vooral daarom zie ik er een nut van in. En zo brengen ze misschien zijn historisch toekomstig gelijk ook in deze wat dichterbij.

15:16 Gepost door peter in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |

Vorige 1 2 3 4 5 6