05-06-13

De usp in een onderwijsakkoord

Wie zou vandaag niet in de schoenen willen staan van de bijna  400 zakenlui, academici, politici en journalisten die met prins Filip op handelsmissie zijn in de Verenigde Staten?

Normaal had Vlaams minister-president Kris Peeters, die tegelijk door het leven gaat als de Vlaamse minister van Buitenlandse Zaken (en van Economie en van Landbouw),  ook van de partij moeten zijn in het land van Disney en Astrid Bryan. De delegatieleden hebben aan de Amerikanen al mogen uitleggen waarom de leider van de belangrijkste Belgische deelstaat helaas verstek heeft moeten geven voor de forse handelsmissie naar de supermacht, de belangrijkste investeerder in Vlaanderen, een land waarnaar onze export in tien jaar tijd is verdubbeld tot 280 miljoen euro.

Eerder al hebben de delegatieleden de Amerikanen ongetwijfeld diets gemaakt dat de Vlaamse regering de grootste crisis uit haar geschiedenis meemaakte, over een cruciale aangelegenheid: de hervorming van het secundair onderwijs. Ze zullen hun Amerikaanse gesprekspartners hebben bezworen dat gelukkig alle betrokkenen de ernst van de situatie goed inschatten. Ook de minister-president van de Vlaamse regering, die daarom dus op het Martelaarsplein is gebleven.

Dankzij internet konden de Amerikanen de betrokken ministers, hun partijvoorzitters, topambtenaren en de hoogste verantwoordelijken van de onderwijsnetten de voorbije dagen af en aan zien rijden en verklaringen horen afleggen. Ze konden via digitale media zelfs een beeld krijgen van de tot het uiterste gespannen zenuwen rond de politieke onderhandelingstafel, bij de overuren makende journalisten en de analyses spuiende academici, in de leraarskamers bij debatterende leerkrachten en aan de schoolpoort bij hopende ouders. Het Vlaamse land beleefde turbulente tijden, hoorden de Amerikanen vertellen, en ze dachten aan hun burgeroorlog.

En dan, op de valreep voor een online te volgen parlementair debat, slaagt die ongelofelijk formidabele minister-president er toch zeker niet in een akkoord uit de brand te slepen voor deze allergrootste politieke crisis uit de Vlaamse geschiedenis! Proficiat Kris! Lang leve onze primus inter pares!

Van alle kanten overstromen vandaag de tevreden en opgeluchte reacties het internet.  Ga maar na wat een exploot: na uren-, wat zeg ik, dagenlange, wat zegt een zekere Pascal Smet, twintig jaar aanslepende onderhandelingen is de Vlaamse regering het erover eens dat, kort samengevat, de volgende Vlaamse regering, namelijk deze die zal aantreden na de verkiezingen van volgend jaar, de tijd krijgt tot 2016 om de knopen door te hakken over de hervorming waar het secundair onderwijs al jaren op wacht en waarvoor een nooit eerder gezien draagvlak bestaat. Met dien verstande dat de scholen die er dan nog altijd geen pap van lusten, niet hoeven mee te doen, ook Vlaanderen heeft tenslotte de vrijheid lief.

De Amerikanen zullen direct begrijpen waarom super-Kris wel wat belangrijkers te doen had dan met een prins naar de VS te vliegen.  Om Vlaanderen In Actie  te krijgen moest eerst die onderwijshervorming terug op de sporen staan.  Dankzij Kris is dit masterplan een unieke usp (unique selling proposition) voor de toekomst. Geen Amerikaan die er nog aan twijfelt dat Vlaanderen tegen 2020 de grootste Europese topregio is.

01-03-13

Arco en de Jacht op het Verloren Schaap (*)

Hoe lang duurt het nog vooraleer het ACW zijn naam verandert? Gisteren dacht ik aan de Herald of Free Enterprise.  Woensdag 6 maart is het exact 26 jaar geleden dat de boot bij het uitvaren van Zeebrugge in 90 seconden kapseisde.  Het schip, met in grote witte letters op de rode scheepswanden de naam Townsend Thoresen, was vertrokken met geopende boegdeur. De boeggolf spoelde het autodek in.  Een week later bevoer geen enkele vaartuig met de naam Townsend Thoresen nog de Noordzee.  Het gehavende ACW zal weliswaar niet in 90 seconden kapseizen, maar zet nu toch al wekenlang de auto’s en passagiers aan boord onder het boegwater.

De Tijd (28/2) onthulde dat de staatsbank Belfius, de opvolger van het gezonken Dexia, vier miljoen per jaar betaalt aan het ACW om de reputatie van de bank niet te schaden en haar leden niet op te roepen om hun spaargeld naar een andere bank te verhuizen.

Waarom zou een beweging die gegrondvest is op de idealen van de christelijke arbeidersbeweging zich laten betalen om geen kritische bemerkingen te formuleren over een bank? Waarom zou zij haar bereidheid verkopen om haar leden niet het advies te geven hun spaargeld bij een bepaalde bank weg te halen? Het antwoord is simpel. Omdat het ACW zelf in zo’n slechte papieren zit, dat het zichzelf vandaag in de eerste plaats omschrijft als een bedrijf in moeilijkheden.

En waarom zat het ACW ook alweer in slechte papieren? Omdat haar financiële poot, Arco, niet meer of niet minder uit winstbejag gestruikeld is over te grote beleggingsrisico’s en nu in vereffening is.

Maar wat had de financiële poot van een christelijke arbeidersbeweging juist te maken met Belfius? Dat is een lang verhaal. Het begint met een coöperatieve spaarkas van die christelijke arbeidersbeweging die bank werd. Die bank wilde een nog grotere bank zijn en transformeerde zich tot een financiële poot. En die poot verloor in haar ijver om de beweging vooruit te helpen helaas de voeling met de motieven om in beweging te komen. Daardoor zag die poot er geen graten in samen te werken met een grote bank als Dexia. Zo werd die poot verleid om mee te spelen in een spiraal van financiële risico’s die uiteindelijk helaas een foute gok bleken.  Dexia ging failliet, maar verrees opnieuw als Belfius omdat de overheid er een massa geleend geld in stak dat later wel mee door onze kinderen zal worden afbetaald.

En hoe komt er dan spaargeld van ACW’ers bij Belfius? Omdat circa 800.000 mensen in de loop van de voorbije kwarteeuw op een of andere manier aan een klein coöperatief aandeel zijn geraakt van wat uitgegroeid is tot de financiële poot van het ACW. Die aandelen, maximaal één per gezinslid, werden verkocht als spaarproducten voor de lange termijn, een appeltje voor de dorst zeg maar, met een interessante rente. Je kan er immers niet echt in beleggen, je kan ze ook niet verkopen als de koers, zoals bij een beursgenoteerd aandeel, plots geweldig interessant zou worden. Je kan ze zelfs niet van de hand doen op het moment dat je dat geld opnieuw nodig hebt. In mijn geval is zo’n aandeel volgens de laatste verrekening (2011) een kleine € 3.000 waard. Veel Arco-spaarders-coöperanten hebben naast hun coöperatief aandeel ook nog andere spaarrekeningen. En die zitten nu, net als verzekeringen bijvoorbeeld,  vaak bij Belfius.

En waarom zouden die 800.000 mensen die ooit een aandeel van de financiële poot van het ACW in bezit kregen, er dan aan denken hun ander spaargeld bij Belfius weg te halen? Om deze vraag te beantwoorden, is wat psychologisch inzicht nodig. Eerst en vooral ziet het er meer en meer naar uit dat deze spaarders hun appeltje voor de dorst van Arco kwijt zijn. De regerende meerderheid heeft nochtans beslist om de Arco-coöperanten een staatsgarantie als spaarders te verstrekken, die op de gewone aandeelhouders van Dexia bijvoorbeeld niet van toepassing is. Tot grote woede en frustratie van deze gedupeerde en evengoed bedrogen beleggers. Meer en meer lijkt het erop dat die staatsgarantie wettelijk geen stand zal houden. De Raad van State en Europa lieten dit al verstaan.

Het is dus logisch dat de 800.000 Arco-coöperanten nu ook beginnen vrezen dat de garantie een vodje papier is en dat ze hun spaargeld kwijt zijn.  In een gezin van vier kan dit om ongeveer € 12.000 gaan. De meesten van die gedupeerden zijn gewone werknemers die een band hadden of hebben met het ACW of een van de vele aanverwante organisaties die de voorbije decennia de Vlaamse gemeenschap op zoveel terreinen kleurden. Deze gewone mensen moeten echt wel heel lang werken om € 12.000 te kunnen sparen. Zij kunnen met het eventuele verlies van dat geld niet lachen. De lange onzekerheid, in deze crisisjaren dan nog, is een bijkomende kwelling. 

Het ACW, zijn deelorganisaties, de bij het ACW aansluitende politieke partij CD&V en de staatsbank Belfius moeten ook met die onzekerheid door het leven. Bovendien vrezen zij de woede van de Arco-spaarders.  Wie die woede wil meten, leest er maar eens de fora van gedupeerde Arco-spaarders op internet op na. Vandaag is Belfius waarschijnlijk al vele Arco-klanten kwijt.  Waarom zou een Arco-klant zo’n kakelverse staatsbank waar hij geen enkele voeling mee heeft bedanken met zijn trouw? En wat zal dat worden de dag dat het doek definitief valt over de staatswaarborg voor de Arco-spaarders?

Gelukkig, zo moeten ze bij Belfius denken, kon het ACW tenminste al afgekocht worden om de toorn bij haar leden niet verder op te poken. Maar de boodschap dat de huidige ACW-leiding zich daartoe heeft geleend in een commerciële deal die niet bekend had mogen worden, werd door de Arco-spaarders meteen opgepikt. Ze ruiken de angst.

Sedert de N-VA de aanval op het ACW heeft geopend, ziet CD&V zich in de verdediging gedrongen. Ook bij de CD&V-leden zijn er veel Arco-gedupeerden woest op het ACW, dat niet enkel hun vertrouwen heeft beschaamd maar ook hun eergevoel over hun eerlijk engagement. Is dat die beweging waarvoor zij zich hebben ingezet?

Maar de aanval op het ACW door de N-VA lijkt net iets teveel op de Jacht op het Verloren Arco-Schaap. Niet voor niets zei De Wever na het ontbinden van alle duivels tegen het ACW door zijn kamerleden Jan Jambon en Peter Dedecker dat die aanval niets afdoet aan het feit dat wat hem betreft de Arco-gedupeerden vergoed moeten worden.

CD&V sloeg in een kramp. De partij moet uit al haar poriën het ACW bijspringen. Zogezegd om de ware ziel van het christendemocratisch middenveld eer te bewijzen in deze moeilijke tijden, schreef Kris Peeters een brief aan de tienduizenden vrijwilligers. In werkelijkheid zet CD&V haar grootste kanon in om het ACW-electoraat niet verder te verliezen.

Overigens kwam de aanval van N-VA op het ACW niet zomaar in de nieuwsluwe krokusvakantie uit de lucht vallen. Er gaat een jaarwende aan vooraf die de partij van Bart De Wever heel wat stof tot nadenken gaf. De numero uno van CD&V trapte toen de campagne voor de verkiezingen van 2014 op gang met interviews waarin hij afstand nam van de N-VA. Kris Peeters liet optekenen dat hij na 2014 niét voor een nieuwe staatshervorming gaat om, schouder aan schouder met De Wever, de confederale omwenteling na te jagen.  Lees: geen communautaire campagne. De copernicaanse dromen van Peeters heten vandaag opeens al genoeg gerealiseerd. De implementatie van de zesde staatshervorming als opdracht voor 2014-2019 klinkt al voldoende ambitieus als programma. En desnoods, als het echt niet anders gaat, maar u begrijpt dat het natuurlijk zeer vroeg is om daar nu al over te speculeren, sluit Peeters niet langer helemaal uit dat hij, indien hij wordt gevraagd om zijn verantwoordelijkheid op te nemen vanzelfsprekend, dat programma misschien wel uitvoert als… wel ja, als federaal premier (shit, nu staat de vloek toch op papier).

De boodschap werd overal gecapteerd. De Franstaligen wisten meteen dat ze in de federale regering maar beter kunnen meewerken aan de uitvoering van die zesde staatshervorming. Dan kunnen ze een nieuwe communautaire campagne vermijden die de N-VA een thuisvoordeel en dus hen zelf enkel een groter probleem geeft. 

En in Antwerpen dacht Bart De Wever, hallo kroket, ik sta er dus moederziel alleen voor. No mercy, besloot de burgemeester wellicht, de jacht is open op iedereen en alles om N-VA in 2014 zo’n sterk mogelijke uitgangspositie te bezorgen. Rechts is al haast helemaal leeggegeten. Even naar links kijken dus, daar valt misschien nog wat te rapen. Om te beginnen de Verloren Arco-Schapen. En kijk eens naar de peiling van La Libre vorige week?  CD&V verliest 2,4% en wordt na de SP.A de derde partij van Vlaanderen. En N-VA? De partij wint 3,6% en klimt terug tot 39%.

(*) Dit is geen bespreking van de roman De Jacht op het Verloren Schaap van Haruki Murakami, een van mijn favoriete auteurs, maar een blog over de problemen van het ACW, de woede van de Arco-spaarders en de jacht op hun stemmen bij de verkiezingen van 2014, die volop woedt. En voor wie dit onderwerp betreurt, misschien schrijf ik ooit nog wel iets over Murakami’s Jacht, of over Norwegian Wood of 1q84.

20:15 Gepost door peter in Actualiteit, politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kris peeters, acw, arco, belfius, dexia |  Facebook | | |

21-12-12

Geeft de school nog uitzicht op een betere toekomst?

Het was weer een tijd geleden dat ik nog eens iets gehoord had van Marleen Van Ouytsel, een voormalig collega die ik erg waardeer. Vandaag lees ik van haar een sterke opinie in De Standaard. Marleen heeft haar halve leven besteed aan het onderwijs, aan integratie en stedenbeleid. Als bezig bijtje met een tomeloze energie is ze de voorbije jaren ook met allerlei vrijwilligers- en basiswerk bezig in Antwerpen. Ze richtte er in 2000 de vzw Meters & Peters op, die de Antwerpse Zomerschool Nederlands organiseert. Dat is een originele vorm van vakantie-onderwijs voor kinderen van 6 tot 12. Het doel is leerlingen die thuis geen Nederlands spreken in een ongedwongen en speelse vakantiesfeer de taal waarin ze hun toekomst zullen uitbouwen, beter helpen verwerven. De Zomerschool van Antwerpen kreeg intussen elders navolging en ontving heel wat prijzen.

Marleen verwijst in Een kind is geen breekijzer voor asiel (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF...) naar haar ervaring op de Zomerschool. Ze klaagt de selectieve verontwaardiging aan van de onderwijskoepels over het uitwijzen van minderjarige schoolplichtige kinderen die hier illegaal verblijven: “Tijdens de algemene regularisatiecampagne van 2009 kregen we in die Zomerschool malafide heerschappen over de vloer die kinderen bij bosjes wilden inschrijven. Zij bleken de ouders, vaak nog zelf niet in België, te hebben voorgespiegeld dat ze op een snelle manier in ons land geregulariseerd kunnen worden als ze hun kinderen alvast laten inschrijven in een school. Kinderen worden dus gebruikt voor een regularisatie. Het wordt tijd dat we de toename van het aantal niet-begeleide minderjarige asielzoekers ook eens in die optiek bekijken.”

Een controversieel standpunt? Ik ken Marleen voldoende om te weten dat ze zo’n uitspraken niet zomaar doet. Ze stelt ook het recht op onderwijs voor illegale kinderen niet ter discussie. Ze weet dat immigratie nog jaren ons deel zal blijven. Ze heeft meegeleefd met honderden verhalen van vluchtelingen. Ze begrijpt ook de frustratie van leerkrachten en directies als een lege stoel in een klas achterblijft na de uitwijzing van een leerling die voor veel klasgenootjes gewoon een vriendje was.

“Maar het helpt te beseffen dat de tijd die deze leerling op een Vlaamse bank werd onderwezen”, stelt Marleen, “nooit verloren tijd is geweest. De investering in de opleiding van een kind dat het land moet verlaten, is nooit vergeefs. Zoals het leren niet stopt als de schoolbel rinkelt. Het leren is grenzeloos, in tijd en in ruimte. Het recht op onderwijs is universeel, het verhuist mee met het kind.”

En ze betreurt dat onderwijskoepels en burgemeesters zich niet meer zorgen maken over het falen van het onderwijs in onze steden om de talenten van hun leerlingen tot ontplooiing te brengen. In haar stad Antwerpen verlaat één op vijf jongens de school zonder diploma of beroepskwalificatie. En ze geeft nog andere alarmerende cijfers over de Scheldestad, cijfers die vergelijkbaar zijn in andere centrumsteden in Vlaanderen: schoolse achterstand in secundair onderwijs: 22%, schoolse achterstand in beroepssecundair onderwijs Antwerpen: 78%. Dat laatste cijfer betekent dus dat wie voor een BSO-richting kiest om later een knelpuntberoep als lasser of metser te kunnen uitoefenen, in een omgeving terechtkomt waar van de vijf leerlingen er vier eerder al iets anders hebben geprobeerd of in hun schoolloopbaan minstens één jaar zijn blijven zitten.

Vandaag lees ik in Het Belang van Limburg dat er in Lommel 1.200 deelnemers worden verwacht voor een mars tegen de mogelijke uitwijzing van een gezin van Afghaans-Iraanse origine met drie jonge kinderen. Een middelbare school, de directie de leerkrachten en de leerlingen zetten zich achter het initiatief. Burgemeester Peter Vanvelthoven (SP.A) is solidair.

In haar opinie vraagt Marleen zich af wanneer burgemeesters, onderwijskoepels, leerlingen, studenten en hun ouders ook eens op straat komen om onderwijshervormingen te eisen. Inderdaad. We vergeten te vaak dat Vlaanderen zijn welvaart voor een groot deel te danken heeft aan de kwaliteit van zijn onderwijs. Daar loopt zowaar een Vlaamse grondstroom: dat je met mindere startkansen op onze schoolbanken dankzij flink je best doen toch een mooie toekomst kunt uitbouwen. Maar op ons onderwijs, op een van die funderingen van onze welvaart, zit veel betonrot.

Vandaag staat ook onze minister-president in Het Laatste Nieuws. Voor Kris Peeters mag 2012 snel afgelopen zijn. Hij die Vlaanderen zo graag “in actie” ziet, moet immers terugkijken op recordcijfers inzake faillissementen en werkloosheid, met de sluiting van Ford als spectaculair dieptepunt. Peeters heeft nochtans alles uit de kast gehaald, bezweert hij, maar ja, wat wil je, budgettaire krapte, economische crisis. Ik hoor hem denken, Vlaanderen heeft het spijtig genoeg allemaal zelf niet in handen, want anders…, dan zou je pas vuurwerk zien.

Maar dat gaat niet op voor het onderwijs. Dat heeft Vlaanderen wel zelf in handen. Helemaal. De Vlaamse regering van Kris Peeters kan er een echte prioriteit van maken als ze dat maar wil. Misschien wacht de regering om in actie te schieten tot er een betoging komt? Een mars tegen het betonrot in het onderwijs? Tegen statistieken waarachter honderdduizenden jongeren schuilgaan, die aantonen dat onze scholen aan wie kansarm is, steeds minder vaak een uitweg bieden naar een beter leven.

12-07-12

Meerderheid bevalt dan toch van miserietaks

Het gebeurt dat een minister, soms zelfs een hele regering, het glas heft na de goedkeuring van een wet of decreet door het parlement. Ik verwacht niet dat de Vlaamse regering, of minister-president Peeters of zijn vakminister van Financiën Muyters, gevierd zullen hebben dat het decreet dat het verdeelrecht verhoogt, een belasting die beter bekendstaat als de miserie- of scheidingstaks, werd goedgekeurd. De verdeeltaks is de belasting die moet worden betaald wanneer een onroerend goed wordt verdeeld, bijvoorbeeld wanneer bij een scheiding een van de partners de gezinswoning wil overkopen.

Van in het begin verzette de oppositie in het Vlaams Parlement zich bijzonder hardnekkig tegen de plannen om (meer dan) dubbel zoveel geld te kloppen uit de zakken van partners en hun kinderen die door een mislukte relatie in de miserie en vaak ook in de armoede verzeilen. Ik heb over de scheidingstaks al geblogd en zal hier niet in herhaling vallen. En voor wie nog meer wil weten: de creativiteit van Peeters II om munt te slaan uit een vaak voorkomende vorm van menselijke ellende is dankzij hoorzittingen die het Vlaams Parlement aan het thema heeft gewijd, ook in de parlementaire annalen beter en duidelijker blootgelegd dan in de media.

Waarom houdt een nochtans democratisch gelegitimeerde regering dan toch vast aan haar plan?
Waarom doet een regering dat, die bestaat uit partijen die beweren het op te nemen voor maatschappelijke emancipatie van kansarmen en minderbedeelden, voor gezins- en christelijke waarden of voor de kracht van een verandering die Vlaanderens toekomst roze en welvarend zou kleuren?
Waarom doet een meerderheid dat, waar mensen deel van uitmaken die zich voldoende sociaal en geëngageerd vinden om op straat te komen voor een Afghaanse minderjarige die wordt uitgewezen?
Waarom doet een meerderheid dat, waar mensen deel van uitmaken die in een vorige legislatuur een voorstel hebben ingediend om die verdeeltaks net af te schaffen in plaats van (meer dan) te verdubbelen?
Waarom doet een meerderheid dat, die bestaat uit mensen die daarmee regelrecht ingaan tegen hun partijprogramma?
Waarom doet een regering dat, die bestaat uit ministers, gesteund door intelligente volksvertegenwoordigers, die maar al te goed weten (en indien niet: de Raad van State heeft hun gewaarschuwd) dat hun decreet door de discriminatie tussen gehuwden en feitelijk samenwonenden en voor scheidende koppels met gehandicapte kinderen de toets van het Grondwettelijk Hof wellicht niet zal doorstaan?

Ik schreef het al eerder: omdat een gat in de begroting moet gevuld worden.
Sterker nog, omdat de opbrengst van deze perverse scheidingstaks nodig is om de huisvrede op het Martelaarsplein af te kopen met een kindpremie voor de ene, een kinderzender voor de andere en een extra kindercreche voor de derde.
Omdat de regering met die belastingverhoging dacht makkelijk te kunnen wegkomen, want veel mensen die straks die hogere scheidingstaks zullen moeten betalen, weten dat vandaag nog niet omdat de ellende van een echtscheiding hen nog niet als een koude douche is overvallen.
Omdat een bond van toekomstige echtgescheidenen nog niet bestaat.
En omdat een regering die al van haar eedaflegging geteisterd wordt door geruzie en verdeeldheid, op den duur enkel nog uit therapeutische hardnekkigheid bij elkaar blijft en de eensgezindheid enkel nog met de karwats door het Parlement krijgt gejaagd.

En dat bedroevend spektakel viel het huis te beurt waar de vertegenwoordigers van het Vlaamse volk vergaderden, een dag na de viering van de feestdag van dat volk. “De meerderheid liet de kritiek over zich heen rollen en toonde zich bijzonder spaarzaam met commentaar en weerwerk”, noteerde de verslaggever van Belga neutraal en tegelijk veelzeggend.

Bevoegd minister Muyters beklemtoonde dat de nieuwe verdeeltaks nodig is om de begroting van 2012 in evenwicht te houden. Minister-president Peeters zei slechts dat hij alles al eens had gezegd. Vice-minister-president Lieten, die het decreet mee had ondertekende, zei niets en lachte schaapachtig. Van de “Socialistische Partij Anders” verwaardigde zich zelfs niemand tijdens het plenaire debat om, al was het maar met een zin, een woord, een letter, het woord te vragen om namens de kiezers te spreken die ze in het Vlaams Parlement toch heet te vertegenwoordigen.
Geheel in navolging van de tsjeventaal waarvoor haar partij wel eens over de hekel wordt gehaald, legde een CD&V-vertegenwoordigster de schuld voor de zwijgkracht waarin de meerderheid zich had veranderd zelfs bij de oppositie, die het had aangedurfd om zich zo hard tegen de nieuwe belastingverhoging te verzetten, dat de discussie in de bevoegde commissie wel een half jaar had aangesleept, een tijdsspanne waarin alles, echt waar, al eens was gezegd, zodat nu enkel nog een duw op het stemknopje in de plenaire vergadering nodig was.

Maar zelfs die minimale beweging kreeg de meerderheid niet georchestreerd. Te weinig parlementsleden van de meerderheid waren opgedaagd om het vereiste aantal te bereiken voor een correcte stemming. De oppositie verliet het halfrond, het was tenslotte niet haar idee om mensen met een belastingverhoging van 150 procent nog wat dieper in de miserie te storten, en parlementsvoorzitter Peumans zag zich genoodzaakt de vergadering een uur te schorsen, zodat wat spijbelende vertegenwoordigers van het volk gevorderd konden worden om hun mandaat dringend te komen invullen.

Open Vld-fractievoorzitter Sas van Rouveroij had zijn betoog even voordien besloten met de bede de verhoging van het verdeelrecht te vervangen door de afschaffing ervan. “Als u dit niet doet, is dit een dag van schaamte”, besloot hij. Het was op 12 juli 2012 in Vlaanderen een dag van schaamte. Voor de Vlaamse ministers, voor de Vlaamse meerderheidspartijen en voor hun Vlaamse volksvertegenwoordigers.